Header ad

ΤΑ «REMATCH» ΤΩΝ ΤΕΛΙΚΩΝ

Δεκαέξι χρόνια είχαν να αναμετρηθούν στους Τελικούς οι δύο ομάδες που διεκδίκησαν τον τίτλο και την προηγούμενη σεζόν. Να όμως που μέσα σε τρία χρόνια συμβαίνει για δεύτερη φορά! Το 2014 ήταν το rematch μεταξύ του San Antonio και του Miami, φέτος είναι το Golden State εναντίον του Cleveland. Και όπως θα διαβάσετε παρακάτω, το rematch έχει πάντα τη δική του ξεχωριστή μαγεία.

 

Το NBA Greece συγκέντρωσε τα 13 rematches που έχουν γίνει στο παρελθόν, από το πρώτο (μεταξύ των Knicks και των Lakers το 1953) μέχρι το προπέρσινο, μεταξύ του San Antonio και του Miami. Κρατήστε επίσης κατά νου και το εξής: Οι έξι από τις επτά τελευταίες ομάδες που έχασαν την πρώτη σειρά, κέρδισαν τη δεύτερη. Συνολικά, επτά φορές άλλαξε ο πρωταθλητής στα rematches και έξι είχαμε πρωταθλητή back to back.

2014: San Antonio Spurs – Miami Heat 4-1

Τι είχε γίνει το 2013: Οι Spurs έφτασαν στους Τελικούς έχοντας 100% επιτυχία (4 στα 4 σε Τελικούς), αλλά και για πρώτη φορά το μειονέκτημα έδρας. Στο τέλος το πλήρωσαν, κι ας έσπασαν την έδρα με το καλημέρα. Το σασπένς απουσίασε από τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια, μέχρι το επικό έκτο ματς, ένα από τα κορυφαία όλων των εποχών, το οποίο έμοιαζε να γέρνει υπέρ των Spurs, μέχρι που ο Ray Allen έβαλε ένα απίθανο τρίποντο 5,2’’ πριν από τη λήξη και το έστειλε στην παράταση. Κάπως έτσι η Heat έμεινε ζωντανή, έκλεψε τον έκτο αγώνα μέσα στο San Antonio και πανηγύρισε τον τίτλο στο “σπίτι” της, στο έβδομο παιχνίδι. Στη σειρά του 2013 συμμετείχαν για πρώτη φορά τόσοι πολλοί μη Αμερικανοί (10) και ο Tim Duncan έγινε ο πρώτος παίκτης που έπαιξε σε Τελικούς τριών διαφορετικών δεκαετιών!

Τι έμεινε ίδιο το 2014: Οι παίκτες. Οι προπονητές. Οι ομάδες ήταν κατά 80% οι ίδιες. Από τους 13 παίκτες που χρησιμοποίησε η Heat στους Τελικούς του 2013, οι 11 ήταν πάλι παρόντες, ενώ το San Antonio είχε κατά τα 10/13 την ίδια ομάδα. Το Miami δήλωσε παρών σε Τελικούς για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά και έγινε η πρώτη ομάδα από τους Celtics του 1987 που έκανε κάτι τέτοιο. Όπως και στους Τελικούς του 2013, έτσι και σε αυτούς η έδρα έσπασε στα πρώτα δύο παιχνίδια. Αυτή τη φορά στο δεύτερο ματς, το οποίο το Miami κέρδισε με 98-96. Εκεί σταματούν και οι ομοιότητες.

Τι άλλαξε: Τα πάντα εκτός από τις ομάδες που πήραν μέρος στους Τελικούς! Κατ’ αρχάς, για πρώτη φορά έπειτα από 30 χρόνια το format των Τελικών άλλαξε από 2-3-2 σε 2-2-1-1-1. Το San Antonio είχε αυτή τη φορά το πλεονέκτημα έδρας και κυριάρχησε με τόσο εμφατικό τρόπο, που όλο το ΝΒΑ υποκλίθηκε στο μπάσκετ που έπαιξε η ομάδα του Gregg Popovich. Συμπεριλαμβανομένων και των αντιπάλων… “Έπαιξαν το καλύτερο μπάσκετ που έχω δει ποτέ” είπε o Chris Bosh είπε μετά τη λήξη των Τελικών.

Οι Spurs έπαιξαν όντως ολοκληρωτικό μπάσκετ, το καλύτερο ίσως που έχουν δει τα μάτια μας σε Τελικούς. Τα “σπιρούνια” πήραν τη σειρά με ρεκόρ διαφοράς (14 κατά μέσο όρο), κέρδισαν το 3ο ματς με 19 πόντους διαφορά, το τέταρτο με +21 και το πέμπτο με +17. Σούταραν συνολικά στη σειρά με 52,8% εντός πεδιάς και μοίρασαν 25,4 ασίστ κατά μέσο όρο. O Kawhi Leonard έγινε ο τέταρτος νεαρότερος MVP σε Τελικούς.

 

1998: Chicago Bulls – Utah Jazz 4-2

Τι είχε γίνει το 1997: Η πέμπτη επίσκεψη των Bulls σε τελικούς δεν είχε διαφορετική κατάληξη από τους υπόλοιπους. Μόνο εύκολο δεν ήταν πάντως το έργο του Michael Jordan και της παρέας του. Οι τελικοί με τη Utah το 1997 ήταν γεμάτοι σασπένς και θρίλερ. Στον εναρκτήριο αγώνα ο “Air” έκρινε το αποτέλεσμα με σουτ στην εκπνοή (λίγο μετά τις άστοχες βολές του Malone και το περίφημο “ο ταχυδρόμος δεν έρχεται τις Κυριακές” που του είπε ο Pippen), ο 5ος τελικός έμεινε στην Ιστορία ως το “flu game” του Jordan και στον 6ο ο Steve Kerr πέτυχε το νικητήριο σουτ στα 5». Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν το γνωστό: ο τίτλος στο Chicago (με 4-2 νίκες).

Τι έμεινε ίδιο το 1998: Κατ’ αρχάς, το αποτέλεσμα. Οι Bulls κατέκτησαν πάλι τον τίτλο στο 6ο παιχνίδι (4-2 νίκες), ο Michael Jordan ήταν εκ νέου ο MVP και ο πρώτος σκόρερ, ενώ κοινό στοιχείο ήταν οι ανταγωνιστικοί αγώνες. Το 1997 οι τέσσερις από τους έξι κρίθηκαν με διαφορές 2-5 πόντων και το 1998 οι πέντε από τους έξι με 1-5 πόντους διαφορά. Εξαίρεση αποτελεί φυσικά το απίστευτο 96-54 των Bulls στον 3ο τελικό του 1998, όταν ο Jerry Sloan είπε: “Νόμιζα ότι έβαλαν 196 πόντους και όχι 96”.

Κατά τα άλλα, τα θρίλερ διαδέχονταν το ένα το άλλο και το 1998. Ο Pippen έχασε τρίποντο στο φινάλε του 1ου τελικού και στον 5ο ήταν η σειρά του Jordan να αστοχήσει στο τελευταίο σουτ. Κάτι που δεν συνέβη φυσικά στον 6ο, όταν ο M.J. ευστόχησε 5,2» πριν από το φινάλε, στο τελευταίο του νικητήριο σουτ σε τελικούς. Σχεδόν απόλυτα ίδια ήταν και τα ρόστερ των ομάδων. Οι μόνες αλλαγές που είχαν οι Bulls ήταν στο βάθος του πάγκου (το 1997 είχαν τους Caffey, Dele και το 1998 τους Burrell, Wennington), ενώ η σύνθεση της Jazz ήταν ίδια και απαράλλακτη και στις δύο σειρές.

Τι άλλαξε: Το 1997 το πλεονέκτημα έδρας το είχαν οι Bulls, που είχαν τερματίσει τη σεζόν με ρεκόρ 69-13, το καλύτερο στο ΝΒΑ. Την επόμενη χρονιά η Utah δεν είχε απλά το πλεονέκτημα της έδρας, αλλά και την ευκαιρία για 10ήμερη ξεκούραση πριν από τους τελικούς! Η Jazz είχε “σκουπίσει” προηγουμένως στους δυτικούς τελικούς τους Lakers, την ώρα που οι Bulls χρειάζονταν 7ο παιχνίδι για να αποκλείσουν τους Pacers. Διαφορετική ήταν και η εξέλιξη. Το 1997 η έδρα έσπασε μόνο μία φορά, στον 5ο αγώνα -και ήταν αρκετή. Το 1998 έσπασε τρεις φορές.

1989: Detroit Pistons – Los Angeles Lakers 4-0

Τι είχε γίνει το 1988: Μετά τον τίτλο του 1987 ο Pat Riley είχε “εγγυηθεί” το repeat για την επόμενη χρονιά και δικαιώθηκε. Εστω κι αν οι Lakers χρειάστηκαν 7 αγώνες προκειμένου να κατακτήσουν τον τίτλο, εν τέλει το κατάφεραν καταβάλλοντας με 4-3 νίκες τους Pistons, οι οποίοι είδαν τον Isiah Thomas να “γυρίζει” πολύ άσχημα τον αστράγαλο του και να επηρεάζει την έκβαση της σειράς. Μετά τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο, πάντως, ο Riley δεν έκανε άλλη παρόμοια πρόβλεψη. Είπε απλά… “θα εγγυηθώ απλά ότι θα απολαύσουμε όλοι το καλοκαίρι” (αν και μέσα στην επόμενη σεζόν πατένταρε τον όρο “three peat”). Εκ του αποτελέσματος… πολύ καλά έκανε τότε!

Τι άλλαξε το 1989: Οι τελικοί του 1988 και του 1989 δεν είχαν σχεδόν καμία σχέση ο ένας με τον άλλον. Κατ’ αρχάς όσον αφορά το αποτέλεσμα, αφού μετά το 4-3 των Lakers, οι Pistons έκαναν “sweep” στη σειρά του 1989 που έμεινε γνωστή ως “The Sequel”. Στο μεταξύ, οι Pistons είχαν ανταλλάξει τον πρώτο σκόρερ τους (Adrian Dantley) για τον Mark Aguirre, ενώ είχαν αλλάξει ακόμα και έδρα. To 1988 έπαιζαν στο αχανές (40.000 και πλέον θέσεων) Podiac Silverdome και το 1989 μετακόμισαν στο πολύ μικρότερο Palace of Auburn Hills.

Τι έμεινε ίδιο: Ελάχιστα πράγματα. Οπως για παράδειγμα ότι ο καλύτερος παίκτης των Lakers και στους δύο τελικούς ήταν ο James Worthy (MVP το 1988, πρώτος σκόρερ το 1989). Ως ομοιότητα μπορούν να λογιστούν και οι ατυχίες που είχαν οι δύο ομάδες, οι Pistons το 1988 (Thomas) και οι Lakers το 1989, όταν έχασαν αρχικά τον Byron Scott απ’ όλη τη σειρά και στον 2ο τελικό είδαν τον Magic Johnson να τραυματίζεται σοβαρά.

1985: Los Angeles Lakers – Boston Celtics 4-2

Τι είχε γίνει το 1984: Οι Celtics και οι Lakers διασταυρώθηκαν ξανά σε τελικούς ύστερα από 15 χρόνια και οι“κέλτες” νίκησαν για 8η φορά σε ισάριθμους τελικούς τους μεγάλους αντιπάλους τους, σε μία κλασική σειρά που έφτασε μέχρι το 7ο παιχνίδι και περιελάμβανε δύο μεγάλες ανατροπές (στο 2ο και στο 4ο παιχνίδι) και φυσικά το “heat game”. Ετσι είναι γνωστό το 5ο ματς της σειράς, το οποίο διεξήχθη υπό συνθήκες αφόρητης ζέστης (36 βαθμών Κελσίου) στο Boston Garden. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και τη ρίψη μπίρας στον M.L. Carr στο 6ο παιχνίδι, δείγμα της έντασης που υπήρχε τότε μεταξύ των δύο παραδοσιακών δυνάμεων του ΝΒΑ.

Τι άλλαξε το 1985: Η παράδοση, αν λέγεσαι Celtics. Η “κατάρα”, αν λέγεσαι Lakers. Επειτα από 8 σερί ήττες σε τελικούς με τους Celtics, το 1985 οι Lakers κατέκτησαν τον τίτλο με 4-2 νίκες και τα παιχνίδια που έμειναν στην Ιστορία ήταν τρία: η “Μέρα μνήμης της σφαγής” (όπως χαρακτηρίστηκε ο εναρκτήριος τελικός, στον οποίον οι Celtics διέλυσαν 148-114 τους Lakers), ο 4ος τελικός που κρίθηκε από το νικητήριο καλάθι του Dennis Johnson 2» πριν από τη λήξη, καθώς φυσικά και ο 6ος. Ενας τίτλος των Lakers μέσα στο Boston Garden ήταν κάτι παραπάνω από λύτρωση εκείνη την εποχή για την ομάδα του L.A….

Κάτι άλλο που άλλαξε ήταν το σύστημα διεξαγωγής των τελικών. Η σειρά του 1984 ήταν η τελευταία στην οποία εφαρμόστηκε το 2-2-1-1-1. Το 1985 οι τελικοί διεξήχθησαν με το σύστημα 2-3-2, το οποίο αποσύρθηκε ξανά φέτος. Δύο σημαντικές αλλαγές είχαν και τα ρόστερ των δύο ομάδων, με τον Gerald Henderson να έχει φύγει το 1985 από τους Celtics και τον 30χρονο Jamaal Wilkes να αποτελεί την ίδια χρονιά παρελθόν από τους Lakers. Διαφορετικοί ήταν φυσικά και οι MVP. Το 1984 ήταν ο Larry Bird και το 1985 ο Kareem Abdul-Jabbar.

Τι έμεινε ίδιο: Αν οι τελικοί του 1984 αποτέλεσαν την κορύφωση της κόντρας μεταξύ του Magic Johnson και του Larry Bird, αυτοί του 1985 ήταν το sequel. Στο μεταξύ οι δύο σούπερ σταρ είχαν γίνει βέβαια φίλοι, μέσα στο γήπεδο όμως η κόντρα… κόντρα. Οπως και το πικάρισμα από τη μεριά των “κελτών”, που αποκαλούσαν εκείνη την εποχή τον Magic “Tragic Johnson”. Η Βοστώνη ήταν επίσης η ομάδα που είχε το πλεονέκτημα έδρας και στις δύο σειρές. Αυτό ήταν όμως και το μόνο κοινό στην έκβαση τους.

1983: Philadelphia 76ers – Los Angeles Lakers 4-0

Τι είχε συμβεί το 1982: Ενα χρόνο μετά τον πρόωρο αποκλεισμό τους από τους Rockets, οι Lakers ξεπέρασαν μία σεζόν γεμάτη προβλήματα (την κακή σχέση του Magic με τον Nixon, το δράμα του Wilkes που έχασε τη νεογέννητη κόρη του, την απόλυση του Westhead, συν αρκετούς τραυματισμούς), επέστρεψαν στους τελικούς και εκεί δεν είχαν πρόβλημα κόντρα στους 76ers. Εσπασαν την έδρα στο πρώτο κιόλας παιχνίδι χάρη σε ένα μυθικό επιμέρους 40-9 σε διάστημα 11 λεπτών, προστάτεψαν την έδρα τους και στο τέλος των τελικών κατέκτησαν τον τίτλο με 4-2 νίκες. Μετά τον πρώτο τελικό, όλοι οι υπόλοιποι κρίθηκαν με διψήφιες διαφορές πόντων, με τις έδρες να παραμένουν ανέπαφες και τον Magic Johnson να κατακτά το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη.

Τι άλλαξε το 1983: Δύο ήττες από τους Lakers σε τελικούς (1980 και 1982) έπεσαν… βαριές στην Philly. Πήραν την εκδίκηση τους το 1983, όταν κατέκτησαν τον τίτλο “σκουπίζοντας” μάλιστα τους Lakers. Ο κύριος υπεύθυνος για αυτη την αλλαγή δεν ήταν άλλος από τον Moses Malone, ο οποίος αποκτήθηκε στα μέσα της σεζόν για να αντιμετωπίσει τον Kareem Abdul-Jabbar. O θηριώδης σέντερ ήταν ο MVP των τελικών (25,8 πόντοι, 18 ριμπάουντ μ.ό.) και έπεσε μάλιστα πολύ κοντά στην περίφημη πρόβλεψη που είχε κάνει (λέγοντας “fo, fo, fo”) πριν από τα playoffs, ότι οι 76ers θα κατακτούσαν τον τίτλο με τέσσερα “sweep”. Εν τέλει, οι Sixers έκαναν ρεκόρ 12-1…

Τι έμεινε ίδιο: Ενόσω οι 76ers ενίσχυαν το ρόστερ τους με την προσθήκη του Malone (αντί των Dawkins, Jones), οι Lakers κρατούσαν ακριβώς ίδια τη δική τους ομάδα. Με τη διαφορά ότι ο James Worthy έπαιξε στους τελικούς του 1983 λόγω τραυματισμού και οι Bob McAdoo, Norm Nixon έχασαν κι αυτοί δύο και ένα παιχνίδι αντίστοιχα.

1979: Seattle SuperSonics – Washington Bullets 4-1

Τι είχε γίνει το 1978: Επειτα από δύο “σκούπες” σε τελικούς (το 1971 και το 1975), η σειρά των Bullets έφτασε το 1978. Παρ’ ότι είχε το μειονέκτημα έδρας στους τελικούς με την άλλη έκπληξη των playoffs, το Seattle, η Washington έγινε η τρίτη ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο σε έβδομο παιχνίδι εκτός έδρας. Ηταν πάντως μία παράξενη σειρά τελικών, οι οποίοι έγιναν με format 1-2-2-1-1 και διήρκεσαν συνολικά 18 ημέρες, περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Ακόμα και η ανάδειξη του Wes Unseld ως πολυτιμότερος παίκτης ηχούσε περίεργα, μιας και ήταν ο 7ος σκόρερ των Bullets με 9 πόντους μ.ό.

Τι άλλαξε το 1979: Οι Sonics και οι Bullets δεν ήταν πια εκπλήξεις όταν ξεκίνησαν τη σεζόν 1978-79. Τελείωσαν την κανονική περίοδο έχοντας τα δύο κορυφαία ρεκόρ στο ΝΒΑ, αλλά όταν αναμετρήθηκαν πάλι στους τελικούς, οι Sonics ήταν η καλύτερη ομάδα. Εχασαν το πρώτο παιχνίδι, έσπασαν την έδρα των Bullets στο δεύτερο και κέρδισαν τα τρία επόμενα, κατακτώντας τον τίτλο μέσα στην αμερικανική πρωτεύουσα, με τον Gus Williams να είναι ο πρώτος σκόρερ (28,6π. μ.ό.) και τον Dennis Johnson (22,6π., 6ρ., 6ασ. μ.ό.) να αναδεικνύεται πολυτιμότερος παίκτης.

Τι έμεινε ίδιο: Πέρα από τη διαφορετική εξέλιξη στη σειρά, τα ρόστερ των δύο ομάδων ήταν τα ίδια. Οπως και οι πρωταγωνιστές. Οι Williams, Johnson, Sikma ήταν η τριάδα στην οποία στηριζόταν το Seattle, την ίδια ώρα που οι Bullets περίμεναν τα περισσότερα απο τους Elvin Hayes, Bob Dandridge και τον Wes Unseld.

1973: New York Knicks – Los Angeles Lakers 4-1

Τι είχε γίνει το 1972: Οι Lakers έκαναν την καλύτερη σεζόν στην ιστορία τους, καθώς τερμάτισαν την κανονική περίοδο με ρεκόρ 69-13, συμπεριλαμβανομένου και του σερί των 33 νικών, το οποίο ξεκίνησε την ημέρα που ο Elgin Baylor ανακοίνωση την απόσυρση του! Το φινάλε στη χρονιά ήταν εξίσου εντυπωσιακό -και συνάμα λυτρωτικό. Οι Knicks δεν μπορούσαν να αντισταθούν χωρίς τον τραυματία Willis Reed, κι ας έκαναν την έκπληξη στον πρώτο τελικό. Οι Lakers κέρδισαν τους επόμενους τέσσερις αγώνες και έπειτα από 7 χαμένους τελικούς, κατέκτησαν επιτέλους τον πρώτο τίτλο τους από τότε που μεταφέρθηκαν στην California.

Τι άλλαξε το 1973: Ο Willis Reed (τραυματίας το 1972) ήταν πάλι παρών και οι Knicks έχοντας πετάξει προηγουμένως νοκ άουτ την ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στην κανονική περίοδο (Celtics), μπήκαν με άλλον αέρα στους τελικούς. Τι κι αν ηττήθηκαν στον πρώτο αγώνα; Εσπασαν την έδρα στον δεύτερο, πήραν τα επόμενα δύο ματς στο Madison Square Garden και πανηγύρισαν τον τίτλο (με 4-1 νίκες) μέσα στο Forum, σε μία πλήρη αντιστροφή ρόλων από τους τελικούς της περασμένης χρονιάς.

Τι έμεινε ίδιο: Οι πρωταγωνιστές των δύο ομάδων. Τόσο οι Knicks, όσο και οι Lakers διατήρησαν τον κορμό τους, δίχως να κάνουν καμία ουσιαστική προσθαφαίρεση παίκτη. O Reed, o Monroe, o Frazier, o DeBusschere και ο Bradley από τη μία μεριά, οι Goodrich, McMillian, West και Chamberlain από την άλλη… Μόνο που αυτοί οι τελικοί ήταν οι τελευταίοι, για όλους αυτούς.

1969: Boston Celtics – Los Angeles Lakers 4-3

Τι είχε γίνει το 1968: Με το σερί των 8 διαδοχικών τίτλων να έχει σπάσει από τους 76ers το 1967, οι Celtics πήραν εκδίκηση την επόμενη χρονιά, όταν “γύρισαν” τους ανατολικούς τελικούς από το 1-3 και εν συνεχεία αναμετρήθηκαν στους τελικούς με τους Lakers για 6η φορά σε 10 χρόνια. Το αποτέλεσμα δεν διέφερε πολύ από τα προηγούμενα. Οι “κέλτες” κατέκτησαν τον τίτλο στα έξι παιχνίδια (μέσα στο Los Angeles). Ηταν ο πρώτος μετά την απόσυρση του Red Auerbach και με τον Bill Russell να έχει ρόλο παίκτη/προπονητή.

Τι άλλαξε το 1969: Για πρώτη φορά στις (7) αναμετρήσεις μεταξύ των δύο ομάδων στους τελικούς των 60s, οι Lakers ήταν το μεγάλο φαβορί πριν από την έναρξη των αγώνων. Ο Bill Russell είχε προβλήματα τραυματισμών και έπαιζε για τελευταία χρονιά και οι γερασμένοι Celtics είχαν τερματίσει 4οι στην Ανατολή, την ώρα που οι Lakers είχαν προσθέσει στο ρόστερ τους τον ψηλό που δεν είχαν τόσα χρόνια, τον Wilt Chamberlain. Συν τοις άλλοις, είχαν το πλεονέκτημα έδρας και ξεκίνησαν τους τελικούς με 2-0. Μέχρι και για sweep γινόταν λόγος στην “πόλη των αγγέλων”. Αμ δε…

Τι έμεινε ίδιο:Μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή” είπε 26 χρόνια αργότερα ο Rudy Tomjanovich, μία φράση όμως που ταιριάζει γάντι στους Celtics του 1969. Η Βοστώνη πήρε το 3ο ματς, “έκλεψε” το 4ο χάρη σε ένα τυχερό καλάθι του Sam Jones στην εκπνοή και μετά την ήττα στο 5ο, ισοφάρισε τη σειρά στο Boston Garden και πήγε στο L.A. για τον 7ον τελικό. Εκεί οι Lakers θεωρούσαν σίγουρη την επικράτηση και για να τη γιορτάσουν παρήγγειλαν χιλιάδες μπαλόνια, τα οποία θα έπεφταν μετά τη λήξη του αγώνα από την οροφή του Forum. Δεν… έπεσαν τελικά ποτέ, αφού οι Celtics κατέκτησαν τον τίτλο, παρά το τριπλ νταμπλ του Jerry West (42 πόντοι, 13 ριμπάουντ, 12 ασίστ), που κατέκτησε και το πρώτο βραβείο MVP -αν και ηττημένος.

1966: Boston Celtics – Los Angeles Lakers 4-3

Τι είχε γίνει το 1965: Οι Celtics χρειάστηκαν 7 παιχνίδια και το περίφημο κλέψιμο του John Havlicek (θα έχετε ακούσει πια το “Havlicek stole the ball” του Johnny Most) στο τελευταίο ματς για να ξεφορτωθούν τους 76ers στους ανατολικούς τελικούς, ωστόσο οι τελικοί με τους Lakers αποδείχθηκαν πολύ πιο εύκολη υπόθεση. Με τον Elgin Baylor νοκ άουτ λόγω σοβαρού τραυματισμού, η ομάδα του L.A. δεν ήταν δυνατόν να προβάλλει αντίσταση. Την ίδια σεζόν που οι Celtics έκαναν ρεκόρ νικών στην κανονική περίοδο (62), κατέκτησαν εύκολα τον 8ο τίτλο τους (και 7ο συνεχόμενο) με 4-1 νίκες και 12,6 πόντους διαφορά μ.ό. στους τελικούς.

Τι άλλαξε το 1966: Ο Tom Heinsohn είχε αποσυρθεί στη Βοστώνη, την ώρα που οι Lakers όχι μόνο είχαν προσθέσει στο ρόστερ τους τον Gail Goodrich, αλλά είχαν πάλι τον Elgin Baylor. Εστω κι αν οι γιατροί είχαν πληροφορήσει τον σταρ των Lakers ότι όχι μόνο δεν θα έπαιζε ξανά μπάσκετ μετά τον τραυματισμό του στο γόνατο, αλλά ίσως είχε πρόβλημα και στο περπάτημα…

Τι έμεινε ίδιο: Ο Baylor εξακολουθούσε να φορτώνει με πόντους τα αντίπαλα καλάθια, το ίδιο και ο Jerry West. Οι Lakers κέρδισαν μάλιστα το πρώτο παιχνίδι της σειράς στη Βοστώνη, μόνο που το φινάλε των τελικών ήταν το ίδιο με τις προηγούμενες αναμετρήσεις τους. Απλά, πιο ανατρεπτικό αυτή τη φορά, μιας και οι Celtics πήραν τρία συνεχόμενα παιχνίδια μετά την ανακοίνωση του Red Auerbach (που είχε προαναγγείλει πριν από την έναρξη της σεζόν την απόσυρση του) ότι ο διάδοχος του στον πάγκο θα ήταν ο Bill Russell.

Οι ανατροπές δεν τελείωσαν εκεί όμως. Πάνω που η Βοστώνη ήταν έτοιμη να “καθαρίσει” τη σειρά στο γήπεδο της, οι Lakers κέρδισαν τα δύο επόμενα ματς και έτσι όλα κρίθηκαν στον 7ο τελικό. Σε αυτόν, οι “κέλτες” έκαναν καλύτερα τη δουλειά τους. Προηγήθηκαν στο 34′ με 19 πόντους διαφορά και παρ’ ότι οι Lakers έριξαν τη διαφορά μέχρι τους δύο στα 4» (…και το κοινό να μπαίνει στο γήπεδο για να πανηγυρίσει πριν από τη λήξη), τίποτα δεν απέτρεψε τους Celtics απο τον 8ο συνεχόμενο τίτλο.

1963: Boston Celtics – Los Angeles Lakers 4-2

Τι είχε γίνει το 1962: Οι νεανικοί Lakers (είχαν ήδη μετακομίσει στο Los Angeles) έμοιαζαν με την επόμενη υπερδύναμη του ΝΒΑ εκείνη την εποχή, έχοντας τους Elgin Baylor, Jerry West να δεσπόζουν στην περιφέρεια. Αυτοί οι δύο έβαζαν μαζί 71,7 πόντους στους τελικούς του 1962, πάλι όμως δεν ήταν αρκετοί για να καταβάλλουν τους Celtics. H Βοστώνη κατέκτησε τον τίτλο στον 7ο αγώνα, αν και βρέθηκε πίσω στη σειρά με 3-2 (με τον Baylor να κάνει ρεκόρ τελικών με 61 πόντους στον 5ο αγώνα) και η τύχη της κρεμόταν από τα χέρια του Frank Selvy στον τελευταίο τελικό. Ο έμπειρος γκαρντ αστόχησε όμως ελεύθερος από την αγαπημένη του θέση στο φινάλε του κανονικού αγώνα και στην παράταση οι Celtics επικράτησαν με 110-107 και έφτασαν στον 4ο σερί τίτλο τους.

Τι άλλαξε το 1963: Αν και η Βοστώνη είχε το ίδιο ρόστερ με την προηγούμενη σεζόν (προσθέτοντας μάλιστα και τον rookie John Havlicek), η αίσθηση ήταν διαφορετική. Ο Τύπος της εποχής τη θεωρούσε πια “γηρασμένη”, ο Bob Cousy διένυε την τελευταία του χρόνια (είχε προαναγγείλει ότι θα αποσυρθεί μετά τους τελικούς του 1962) και οι Lakers είχαν βάλει στη μηχανή τους άλλον έναν πολύ καλό σκόρερ (Dick Barnett).

Τι έμεινε ίδιο: Το φινάλε. Οι Celtics κέρδισαν τέσσερα παιχνίδια με συνολική διαφορά 15 πόντων, έχασαν δύο με 27 (συνολικά), αυτό όμως που μετράει δεν είναι οι διαφορές, αλλά οι νίκες. Και οι “κέλτες” ήταν για 5η συνεχόμενη χρονιά πρωταθλητές. Αυτή τη φορά μέσα στο L.A., με τον Red Auerbach να λέει μετά τον 6ο τελικό: “Παρακαλώ, πείτε μου τώρα μερικές από αυτές τις ιστορίες για την πρωτεύουσα του μπάσκετ, το Los Angeles”.

1961: Boston Celtics – Saint Louis Hawks 4-1

Τι είχε γίνει το 1960: Η τρίτη μονομαχία μεταξύ των Celtics και των Hawks περιείχε αρκετά νέα πρόσωπα, αφού σε σχέση με το 1958 οι μεν “κέλτες” είχαν προσθέσει στο ρόστερ τους τον Ramsey και τους δύο Jones (Sam και K.C.), τα δε “γεράκια” τον Lovelette. Εκ του αποτελέσματος, οι τελικοί του 1960 ήταν μία επανάληψη αυτών του 1957, αφού οι Celtics κατέκτησαν τον τίτλο με 4-3 νίκες, αλλά με λιγότερο σασπένς. Με εξαίρεση τον 6ο τελικό, όλοι οι αγώνες κρίθηκαν με διψήφιες διαφορές (στον 7ο η Βοστώνη νίκησε 122-103 μαζεύοντας 36 ριμπάουντ παραπάνω!) και στο τέλος η απουσία του τραυματία Slater Martin έπαιξε μεγάλο ρόλο για το Saint Louis.

Τι έμεινε ίδιο το 1961: Οι Celtics ήταν πάλι οι πρωταθλητές. Είχαν για άλλη μία χρονιά το καλύτερο ρεκόρ στην κανονική περίοδο και έφτασαν για 5η συνεχόμενη σεζόν στους τελικούς με σύμμαχο και το πλεονέκτημα έδρας. Οι Hagan, Pettit απλά δεν έφταναν για να κοιτάξουν οι Hawks στα μάτια μία ομάδα που έβαζε 121 πόντους μ.ό. στους τελικούς, διέθετε έξι παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων και είχε προσθέσει στο μεταξύ και τον Tom Sanders στο ρόστερ.

Τι άλλαξε: Εν αντιθέσει με τους τελικούς του 1960, αυτή τη φορά οι Celtics είχαν εύκολο έργο. Προστάτευσαν την έδρα τους στα πρώτα δύο ματς, νίκησαν μέσα στο Saint Louis στον 4ο τελικό και “καθάρισαν” τη σειρά με 4-1 νίκες στο Boston Garden. Οι “κέλτες” κέρδισαν τα παιχνίδια τους με 16,5 πόντους διαφορά κατά μέσο όρο στους τελικούς.

1958: Saint Louis Hawks – Boston Celtics 4-2

Τι είχε γίνει το 1957: Οι Celtics και οι Hawks έκαναν την… παγκόσμια πρεμιέρα τους σε τελικούς, ένα ζευγάρι που έμελλε να συναντηθεί συνολικά τέσσερις φορές σε πέντε χρόνια. Η πρώτη μονομαχία τους ήταν η πλέον ιστορική, όχι μόνο επειδή συνοδεύτηκε από τον πρώτο τίτλο των Celtics (με 4-3 νίκες), αλλά και για τη δραματική εξέλιξη της. Οι τέσσερις από τους επτά τελικούς κρίθηκαν με διαφορές δύο πόντων και οι δύο εξ αυτών (ο 1ος και ο 7ος) πήγαν στη 2η παράταση και είχαν το ίδιο σκορ (125-123). Ηταν επίσης η πρώτη σειρά τελικών που είχε τόσο υψηλά σκορ (225,1 πόντους μ.ό.).

Τι έμεινε ίδιο το 1958: Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι Celtics μπήκαν στους τελικούς έχοντας το πλεονέκτημα έδρας και τον αέρα του φαβορί. Λίγοι στοιχημάτιζαν εναντίον τους, παρ’ ότι οι Hawks έμοιαζαν ακόμα πιο επικίνδυνοι. Αυτό δεν άλλαξε παρ’ ότι οι “κέλτες” έχασαν εκ νέου τον πρώτο αγώνα στο γήπεδο τους, σε μία σειρά που είχε πάλι μεγάλα σκορ (μόνο στον 4ο τελικό οι Hawks έβαλαν κάτω από 100 πόντους).

Τι άλλαξε: Ο τραυματισμός του Bill Russell στον 3ο τελικό επηρέασε όλη την έκβαση της σειράς. Οι Celtics κέρδισαν τον 4ο αγώνα χωρίς την “κολώνα” τους (ισοφάρισαν 2-2), από εκεί και πέρα όμως οι Hawks πέτυχαν δύο συνεχόμενες νίκες και κατέκτησαν τον πρώτο -και μοναδικό- τίτλο τους, με τους Bob Pettit (29,3 πόντοι, 11,7 ριμπάουντ μ.ό.), Cliff Hagan (25,2 πόντοι, 9,7 ριμπάουντ μ.ό.) να κάνουν θραύση. Ο Pettit έκανε μάλιστα ρεκόρ πόντων (50) στον 6ο τελικό, παρόντος του Russell, που επέστρεψε και έπαιξε, έστω κι αν κούτσαινε.

1953: Minneapolis Lakers – New York Knicks 4-1

Τι είχε γίνει το 1952: Ο George Mikan είχε 21,7 πόντους, 17,4 ριμπάουντ μ.ό. και οι Lakers νίκησαν τους Knicks 4-3 σε μία σειρά γεμάτη ανατροπές, στην οποία καμία ομάδα δεν κέρδισε διαδοχικά παιχνίδια. Οι Lakers κατέκτησαν τον 3ο τίτλο τους σε τέσσερα χρόνια, παρ’ ότι δεν είχαν σε δύο αγώνες τον δεύτερο καλύτερο παίκτη τους (Jim Pollard) και κλήθηκαν να δώσουν τους πρώτους τρεις εντός έδρας τελικούς στο Saint Paul και όχι στη φυσική έδρα τους, το Minneapolis Auditorium, λόγω άλλης προγραμματισμένης εκδήλωσης (άλλα χρόνια τότε). Στο Minneapolis Auditorium οι Knicks μετρούσαν 11 ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια μέχρι την έναρξη των τελικών! Εγιναν 12 στον 7ο αγώνα…

Τι άλλαξε το 1953: Στα μέσα της σεζόν οι Knicks έκαναν ανταλλαγή έναν από τους καλύτερους παίκτες τους, τον Max Zaslofsky. Απέκτησαν από το Fort Wayne τον Carl Braun, ο οποίος ήταν και ο πρώτος σκόρερ τους στους τελικούς του 1953 με 14,8 πόντους μ.ό. Τους βοήθησε μάλιστα με 21 πόντους να σπάσουν την έδρα των Lakers στον εναρκτήριο αγώνα, στον οποίον οι Knicks επικράτησαν με 96-88.

Τι έμεινε ίδιο: Το πρώτο rematch στην ιστορία του ΝΒΑ δεν είχε πολλές αλλαγές. Παρά την ήττα στον πρώτο τελικό (πάλι σε άλλο γήπεδο και όχι στο Minneapolis Auditorium), οι Lakers κέρδισαν τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένων και των τριών στη Νέα Υόρκη. Η ομάδα της Minneapolis κατέκτησε έτσι τον τίτλο με 4-1 νίκες, ο George Mikan (20,8π. μ.ό.) δεν είχε πάλι αντίπαλο κάτω από τα δύο καλάθια και στο τέλος των αγώνων ο Vern Mikkelsen βρήκε την ευκαιρία να πικάρει τους Νεοϋορκέζους: “Μπορώ να δω ακόμα τους τίτλους των εφημερίδων. Μετά το πρώτο παιχνίδι έγραφαν ότι η σειρά δεν θα επιστρέψει στη Minneapolis. Είχαν δίκιο. Δεν επέστρεψε”.

 

Πηγή:sport24.gr

Σχετικά με τον Συντάκτη

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Δώστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *